نگاهی به دفتر زندگی نامه مرجع شیعه آیت الله سید ابوالحسن اصفهانی

در سال ١٢۴١ شمسی در دهکده مدیسه از توابع لنجان اصفهان کودکی از خاندان معظم بهبهانی خانه سید عبدالحمید را روشن کرد که نام او را سید ابوالحسن نهادند. سید دروس ابتدایی و طلبگی را در همان قریه آموخت و ١۴ سالگی عازم مدرسه صدر اصفهان شد . شبی پدرش به ملاقات سید ابوالحسن شد ولی در حجره فرزند نه چراغی یافت و نه زیر انداز ،پدر اندوهگین رو به آسمان کرد و مولایش حضرت امام عصر را خطاب نمود و در حق فرزند دست به دعا برداشت.سید در آموختن  پای دروس بزرگان آن زمان حوزه علمیه اصفهان تلمذ کرد و حضرات آیات کلباسی، چهارسوقی، دریچه ای و جهانگیرخان قشقایی شاگردی نمود.او از همان ابتدا تدریس را آغاز کرد و ادبیات عرب، فقه و اصول درس می داد.٢۴ سالش نشده بود که برای بهره بیشتر علمی و طی سطوح بالاتر عزم نجف و سامرا کرد. از محضر میرزای بزرگ (آیت الله میرزا محمد حسن شیرازی، میرزا حبیب رشتی ، فاضل شربیانی،شیخ محمد حسن مامقانی، سید محمد کاظم یزدی ، آخوند خراسانی، میرزا محمد تقی شیرازی و آیت الله شریعت اصفهانی مستفیض شد.بزودی سبقه شهرت در هوش و استعداد و توانمندی در استنباط و درایت و تقوی شد و چون ستاره ای در آسمان فقاهت و علوم قدیمه درخشید و بعد از وفات حضرت آیت الله میرزا محمد تقی شیرازی(١٢٧۵شمسی)مقام مرجعیت و زعامت شیعیان در وی متبلور شد و تا وفات (١٣٢٢ شمسی)قله علم و زهد را بر بام تشیع هویدا نگهداشت.

/ 0 نظر / 42 بازدید